آرشیو ماهانه: آذر ۱۳۹۸

که یادم نرودشان

دماوند از بالای ابرها

آمدم که بعد از مدت‌ها بنویسم. ساعت از ۴ صبح هم گذشته. اما چیزی در درونم من را به سمتِ نوشتن می‌کِشاند. اصلاً هم نمی‌دانم چه قرار است نوشته شود. انگار که دستِ من نیستند دستان و انگشتانم! و می‌نویسم و پیش می‌روم… خب شاید در ابتدا بد نباشد که به صورتِ نقطه‌ای اشاره کنم …

چون دندون‌پزشک نیستم دندون‌پزشک خوبی هستم!

لاته

امشب یاد حرفِ علی سریزدی عزیز افتادم؛ در راهِ برگشت از کلینیک که بودم. بین صحبت‌هایمان بود که پرسیدم: «چطوری مدیر عامل خوبی هستی!؟» پرسید: «چطور؟» گفتم: «این‌که بچه‌ها راضی‌ان ازت :)» و جوابش شاید همان‌لحظه به ذهنش رسید، ولی بعد از گذشت یک روز در ذهنم پخته شده بود و به عنوان یک ایدۀ …

در زمان سفر کنیم بیشتر و بیشتر :)

متروی میدان جهاد تهران

سرم درد می‌کند و شدیداً خسته‌ام. اما دوست دارم بنویسم :) بنویسم تا سفر در زمان را تجربه کنم! همان سفری که که آقامعلم در پستِ پیشنهادهایی برای وبلاگ‌نویسی می‌گوید. دقیقاً مشغول خواندن همان پست بودم که پیامِ یکی از دنبال‌کنندگانِ سایت و اینستایم رسید: “سلام شبتون بخیر اومدم که خبرای خوب رو برسونم که …

این‌طور نمی‌مونه :)

ساحل دریای عمان

با رامین حرف می‌زدم. آخر شب بود. می‌خواست بخوابه و پتو رو دور خودش پیچیده بود. من هم طبق معمول، گوشۀ اتاق، زیرِ نورِ چراغ‌مطالعه‌م نشسته بودم. به شوخی بهش گفتم فکر کن جنگ بشه بریم بمیریم راحت شیم! البته خیلی هم این برام شوخی نیست. اگه واقعاً بشه ممکنه برم! [قطعاً لازم به توضیح …