از یک دانشجوی دندان‌پزشکی به کنکوری‌های عزیزم

آسمان ابری

سلام
امیدوارم حالت خوب باشه.
این چند روزه، به خاطر نوشتن چندتا پست در مورد دندان‌پزشکی و هجوم دوستان کنکوری (!) به وبلاگم، من هم حس‌وحال کنکور دارم! و دوست دارم که برات بنویسم.

می‌دونم الان که حدود ۲-۳ روز تا کنکور مونده، یکم بی‌قراری، ممکنه استرس زیادی داشته باشی، نگران باشی، خسته، شاید ناامید، یا ممکنه امیدوار و قوی آماده باشی واسه آزمون.
می‌دونم که ممکنه حس کنی وقت کافی برای خوندن این مطلب نداری، ولی به نظرم بد نیست که بخونی‌ش که شاید کمی به دردت بخوره.

ضمناً مطالبی که در ادامه می‌نویسم نظر شخصی منه؛ پس ممکنه اشتباه هم داشته باشم.

امیدوار باش :)

شاید مهم‌ترین موردی که این روزها باید حواست بهش باشه، امیده.
اگر درس‌هات رو خوب خوندی و به اندازۀ کافی تلاش کردی، الان وقتِ ناامیدی و یأس نیست. بدون که وقتی با امیدواری و حسّ خوب سرِ جلسۀ کنکور می‌شینی، احتمال موفقیتت قطعاً بیشتره.
اگر درس نخوندی و از الان به سال آینده داری فکر می‌کنی هم باید امیدوار باشی؛ امیدوار به سال بعد.

امیدت رو از دست نده.

در این دو روزی که مونده، طبق برنامه‌ای که داشتی پیش برو. خیلی عادی :)

کنکور خیلی هم چیز خاصی نیست!

بپرس! برو و از خیلی‌هایی که کنکور دادن و الان در نظر تو آدم موفقی محسوب می‌شن بپرس.
تقریباً اکثرشون بهت می‌گن که کنکور یک نقطۀ کوچیک در مسیر زندگیه که می‌شه باهاش به مقصد رسید.

اون‌قدر اتفاق‌های مهم در زندگی برامون می‌افتن که کنکور و رتبه و حتی گاهی رشتۀ تحصیلی، در برابر اون‌ها خیلی کوچیکه.

شاید برای تو که الان قبل از کنکور هستی، شاید دفعۀ اولته، شاید هم چندم، حس کنی که اگر در کنکور موفق نشی، دیگه تمومه. ولی نه.
اینطور نیست.
راه برای موفقیت زیاده. راه برای رسیدن به هدف‌هامون زیاده.

هدف یادت نره :)

وقتی حرف از هدف می‌شه، یک‌دفعه پول و خونه و ماشین میاد تو ذهن یه عده!
ولی اینطور نیست.
این‌ها همه از جنس ابزار و وسیله‌ان برای رسیدن به هدف.
به قول آقای معلم، هدف نهایی معمولاً از جنس احساسه؛ احساس آرامش، احساس رضایت، احساس مفیدبودن و…

حتماً دیدی کسانی رو که وضعیت مالی خوبی ندارن، ولی وقتی از نزدیک زندگی‌شون رو می‌بینی، خنده رو لب‌هاشونه و راضی‌ان و برعکسش هم هست؛ آدم‌های پول‌دارِ ناآرومِ ناراضی!

از یک رشتۀ خاص بت نساز.

چرا همه فکر می‌کنن اگر دندون‌پزشک یا پزشک بشن، تمومه!؟ چرا خیلی‌ها توهم این رو دارن که عاشق دکترشدن هستن!؟

من از نزدیک دیدم افرادی رو که دارن دندون‌پزشکی می‌خونن، در ظاهر خیلی هم خوشحالن، ولی وقتی می‌شینم پای حرف دلشون، می‌بینم گم شدن.
می‌بینم نارضایتی عمیقی در وجودشون نهفته.
البته گاهی پول خوبی که این روزها در این رشته‌ها هست، این افراد ناراضی رو کمی راضی می‌کنه؛ ولی برای مدت محدود.

دو تا نکته:
– آیا این رشته‌هایی که می‌شه با طیّ یک مسیر از پیش‌تعیین‌شده در اون‌ها پول‌دار شد، در آینده هم همینطور پول‌ساز خواهند موند؟
– آیا وقتی به سن ۶۰ سالگی رسیدیم، وقتی به عمرِ گذشته‌مون نگاه می‌کنیم، دستاورد خوبی داریم؟ راضی خواهیم بود؟ حسرت نخواهیم خورد؟

این رو از من داشته باش:
اگر دنبال علاقه‌ت نری، همیشه، گوشۀ ذهنت، یه صدای ریزی هست که حسّ حسرت رو منتقل می‌کنه و می‌گه که ای کاش…

و این دردِ بدیه.

روز آخر

قرار نیست روز آخر هم مثل سایر روزها از صبح تا شب پای درس باشی.
روز آخر روز آروم‌شدنه.
روز آماده‌شدن برای سر جلسه‌اس.

– تا می‌تونی خود رو خسته کن. استخر برو. بدو. ورزش کن. که شب بتونی زود و راحت بخوابی.
– یا درس نخون، یا اگه خوندی، تا ظهر.
– دو رکعت نماز بخون و نتیجه رو بسپر به خودِ خدا.
– موسیقی لایت هم بد نیست؛ مثل این:


دانلود این آهنگ

– یه دفتری، کاغذی، فایل وردی، چیزی جور کن و بنویس؛ از خودت، حسّت، تصمیمت، هدفت، از امروز، از یکسالی که گذشت، از مسیرت، از فردا و هر چی که دلِ تنگت می‌خواهد. که این یادداشت برات می‌مونه و تا سال‌ها برای شناخت خودت کمکت می‌کنه.

در نهایت…

باز هم می‌گم؛ توکل کن و امیدوار بمون.

خدا هست :)


ضمناً اگر می‌خوای بیشتر با رشتۀ من، دندان‌پزشکی، آشنا بشی، مطالب زیر می‌تونن مفید باشن:

دندان پزشکی از زبان یک دانشجوی دندان‌پزشکی

دندان‌پزشکی و مسیر آن (۱)

دندان‌پزشکی و مسیر آن (۲)

دندان‌پزشکی و مسیر آن (۳)

اولین روزی که دندان‌پزشک شدم :)

دیدگاه ها

    1. نویسنده
      پست
    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      ای ناقلا!
      سلام :)

      بعد از نوشتن این مطلب می‌خواستم تو تلگرام برات بفرستمش، دیدم Last seen a long time ago نوشته!
      خوشحالم که میای و می‌خونی پست‌هامو :)

      منتظر خبرهای خوب تو و داداشت هستم :*

  1. سامان

    سپاس بابت موسیقی ..
    خیلی بهم ارامش داد..
    ولی حیف ..
    حیف از این که از بچگی استعدادامونو کور کردن و فقط گفتن درس بخون و ۲۰ شو …
    ما هم خوندیمو ۲۰ شدیم ولی تهش چی شد ؟
    موقع انتخاب رشته هم که گفتن برو تجربی پول توشه ! درسته خودمم توی تصمیم دخالت داشتم ولی کاش …
    کاش من از این نیست که رشته ای رو دوست نداشتم رو رفتم .. کاش بخاطر همه چی !
    من هم امسال کنکور دارم ولی این یکسالو اصلا درس نخوندم .. میخواستم ولی نتونستم ..
    در واقع الان که حتی ۱۸ سالمه نمیدونم به چه رشته ای علاقه دارم .. یه سری سوالات گنگی توی ذهنمه که داغونم میکنه ..
    جدیدنم فکرم شده یه رشته ای بخونم تا بتونم برم خارج از این کشور *** ! خودم سانسورش کردم !

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      سلام سامان خان
      اینطوری که تو می‌گی، داری یه جورایی نقش خودت رو در سرنوشتت دستِ کم می‌گیری.
      بدون که تهِ تهش فقط و فقط تو مسئولِ خودتی و هر آنچه که بر تو می‌گذره؛ نه خونواده‌ت، نه محیطت، نه کشورت، نه…
      همه‌چی رو دوش خودته.

      جوری باش، جوری تصمیم بگیر که بعداً حسرت نخوری. بعداً نگی کاش بیشتر تلاش می‌کردم.
      تمام تلاشت رو بکن. همین کافیه.
      از جون مایه بذار.

      ولی بدون که همه مشکل دارن تو زندگی‌شون؛ حالا هر کس به نوعی.
      ولی افراد کمی هستن که واسه هدف‌هاشون می‌جنگن و در هر شرایطی به سمت پیروزی می‌رن.

      موفق باشی رفیق :)

  2. Fa.Ram

    ۱)هجوم!منو گفت فک کنم
    ۲)به قول یکی،استرس دارم که چرا استرس ندارم
    ۳)دیدم از کنکور نوشتین بیشتر استرسم گرفت
    ۴)ولی توصیه ها خوب بود
    ۵)من به اون جمله که همه چی کنکور و رشته نیست رسیدم!(اینم کنکور دوممه…جهت اطلاع دوستان)

    ۶)تضمئن به ایمیل اول😁

    ۷)بزارین اینم من بگم:من کسی رو می‌شناختم که برام بت موفقیت بود…تو همه چی!دانشجوی پزشکی
    یه مقدار که به زندگی شخصی و تفکراتش آشنا تر شدم،دئدم طرف ته فناست…تا اون موقع واقعا به این جمله که ببئنین سعادت شما شاید تو خواسته شما نیس واقعا ایمان نداشتم

    من هر موقع سر این بحثم شد تو این سالی که گذشت با مشاورم، ایشون چیزی گفتن که واقعا دیگه منو نشوند سر جام….اینکه مگه کم داریم دانشجوی پزشکئ که ۱۰۰جور فساد اخلاقی و اجتماعی دارن،.؟….مگه کم داریم دانشجوی پزشکی که اعتیاد دارن؟؟…به جای اینکه یه رشته رو برا خودت بت کنی، کار خودت رو بکن اگه رسیدی که هیچ مبارکه !اگه که نع قانع باش بدون سعادتت در اون نبوده…پافشاری بیخود و اعصاب خوردئ الکیه..(این جمله ها معنیش موقع اعلام نتایج واسه بچه ها پررنگ تر میشه….)

    1. نویسنده
      پست
    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      شاید بهتره از یک جای بهتر به دنیا نگاه کنید.
      هستی رو بنگرید…
      اینجا رو ببینید: Goo.gl/wEze1U
      کنکور حتی به چشم هم نمیاد در اون وسعت!

        1. نویسنده
          پست
          مصطفی قائمی

          به نظر من نه.
          کلّ هستی یک خالق داره و یک مسیر کلی.
          همه هم در نهایت به یک جا خواهیم رسید.

          کنکور و باقی مسائل هم جزئی از این مسیر کلی محسوب می‌شن.

    1. نویسنده
      پست
  3. سجّاد رحیمی مدیسه

    دکترجان کنکور برای ۸۰% جوانان واقعاً همه چیز است؛ به خصوص در رشته های تاپ
    حالا بماند که دندانپزشکی و پزشکی و این رشته ها متاسفانه یا خوشبختانه امروز بیشتر به نگاه تجارتی دیده می‌شود تا بحث علاقه و یا خدمت به مردم جامعه
    بسیاری از جوانان مشکلات فراوانی در بحث اشتغالزایی خودشان دارند که خود بحث مفصلی را می‌طلبد

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      سلام جناب رحیمی عزیز.

      واقعیت اینه متأسفانه. ولی حقیقت نه.
      نباید اینطوری باشه که الان هست.

      مشکل سیستمی‌ست.
      ولی به نظرم باید خُردخُرد با این مسائل مبارزه کرد.

      اگر هر کس بره دنبال علاقه‌ش، کم‌کم این مسیر درست می‌تونه بشه.

      ولی اگر نریم، سرنوشت دندون‌پزشکی هم می‌شه مثل پزشکی عمومی، مثل خیلی از رشته‌های مهندسی…

  4. سامان

    حرفات درسته ..
    من تصمیم گرفتم که بمونم برای سال بعد .. چون اصلا امسال هیچ شانس قبولی ای در خودم نمیبینم . اقلا قبولی تو رشته ی خوب و دولتی ..
    ولی متاسفانه تمام اهل خانواده من مخالف هستند و دلیلشون واقعا منطقیه و میگن تو امسال مدرسه که میرفتی این بود وضع درس خوندنت و میخوای سال بعد چه کاری بکنی ؟؟؟؟
    من کم کم دارم به دندون علاقه پیدا میکنم .. وقتی فیلم هاشو دیدم ‌. بعضی از پست هاتو خوندم .. نمیدونم واقعا چیکار کنم ..
    رفیق کمک کن.. الان چند وقته که هی میام تو سایتت .. خیلی سایت خوبی داری ..

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      اینا رو بخون اول:
      mrshabanali.com/درباره-سد-کنکور-یا-این-ده-ثانیه/
      mrshabanali.com/هنر-متوقف-شدن/

      خلاصۀ حرف آقای معلم می‌شه این که یه کاری بکن که بعداً حسرت نخوری. بعداً با کلی “ای کاش” واسه بچه‌هات قصه نگی!

      ببین.
      اگر علاقه داری، اگر در خودت می‌بینی که می‌تونی یک سال دیگه، با تمام قوا تلاش کنی، می‌تونی یک سال حرف بقیه رو بشنوی ولی اهمیت خاصی به انرژی‌های منفی‌شون ندی و قوی بمونی،
      وایسا.
      بجنگ.

      اگر هم نشد، حداقل تا آخر عمر یه چیزی گوشۀ ذهنت نیست که بهت بگه تو تلاش نکردی.
      می‌گی تلاش کردم، ولی نشد.

      باز هم بنویس برام.

  5. ساجده رستمی

    اگه عاشق رشته‌ات ، اگه عاشق مسیری که داری طی میکنی نباشی، هیچوقت واقعاً حالِ دلت خوب نمیشه.
    امیدوارم همه بدونن چی میخوان، قبل از اینکه دیر بشه.

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      البته گاهی نیازه مثل من ۵ سال بگذره تا به جایی برسی که بتونی بگی به شغلت عشق می‌ورزی.

      و امیدوارم از تجربه نترسیم و بالاخره برسیم به اونجایی که باید.

  6. سامان

    سلام مجدد:)
    اون لینکارو باز کردم و از مطالبش خوشم اومد .
    امروز امتحان کنکور داشتم ..
    شاید با ورت نشه من سر جمع از این ۹ ماه فقط ۳ ماه خوندم . اون هم به صورت پراکنده ! … ولی به یقین میگم بعد عید لای کتاب رو هم وا نکردم .
    امروز با اینکه اصلا امیدی نداشتم و به اصطلاح هیچی نخونده بودم تموم درسارو چه عمومی و تخصصی به طور میانگین ۳۰ زدم . خیلی بهم انگیزه داد که سال بعد بمونم . چون تو زمان کنکور همش میگفتم من با اینکه چیزی از درس ها یادم نیست و یه خاطره تار و محوی از درس ها دارم ولی خیلی خوب از پس سوالات بر اومدم .
    من تو دوره دبستان تا دبیرستان جز شاگرد اول کلاس بودم و نهاییمم ۱۹/۶۴ و مدرسمم تو راهنمایی و دبیرستان تیزهوشان بوده …
    من فکر میکنم لیاقتم بیشتر از حسابداری و علوم پایست !

    1. ربیعی

      سلام آقا سامان. نمیدونم از چه دیدی به ادامه ی تحصیل نگاه میکنید ولی اینکه میگید حقم بیشتر از علوم پایست بنظرم ظاهر و باطن خوبی توی این جمله نیست! بسیاری از دانشمندان دنیا که دنیا رو تغییر دادن در رشته های علوم پایه تحصیل کردن …
      به هر حال امیدوارم موفق باشید…

      1. نویسنده
        پست
        مصطفی قائمی

        البته من از این زاویه به نظر سامان نگاه نکردم.
        راست می‌گید.

        متأسفانه یکم داریم اشتباه می‌ریم.

        ولی امیدوارم مسیر درستی برای آیندۀ خودمون و کشورمون انتخاب کنیم :)

    2. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      سلام سامان‌خان :)

      خوشحالم که امیدوار شدی :) خیلی خوشحال :))

      گاهی در مسیر زندگی یک‌سری نشونۀ کوچیک هستن که نویدِ قدم‌گذاشتن در مسیر درست رو می‌دن.
      امیدوارم این نشونه‌ها رو ببینیم و فراموششون نکنیم.

      امیدوارم اگر تصمیمت بر کنکور سال بعد شد، با تمام قوا شروع به خوندن کنی و بهترین نتیجه رو بگیری رفیق :)
      موفق باشی…

    3. نویسنده
      پست
  7. سامان

    دوستان فکر بد نکنین !
    علوم پایه رشته ی فوق العاده خوبیه اما من دوستش ندارم .. یعنی در واقع اگر میخواستم برم علوم پایه خب از همون اول میرفتم یه رشته ی ساده تر با جامعه اماری کمتر از تجربی و رقابت کمتر .. میفهمین که چی میگم ؟ الان مثلا من بتونم برم حسابداری یک دانشگاه با سطح ۲ در رشته ای با جامعه اماری و رقابت کمتر میرفتم دانشگاه سطح ۱ ..
    مثل اینکه سو تفاهم شده بود !!!
    ببـــــــــــخشـــــید :(

  8. سامان

    خب در مورد ایمیل ..
    ایمیل ندارم …
    متاسفانه :)
    شما اینجوری فکر کن !
    من یه ایمیل دارم که بنویسم میشناسی منو و منم میخام منو نشناسی ! :)
    این است حقیقت …
    شرمنده ؛)

    1. نویسنده
      پست
  9. الهام

    بدترین روز بوددد روز قبل کنکور من ترجیح دادم نرم چون واقعا حالم بد بود و اصلا مریض شدم😐😐😐هنوزم بیمارم☹
    کاش این امید لعنتی از دل آدم کنده بشه بره
    هی زیر گوشت نگه دندون بهشتی همه ی زندگیت همه ی آرمان هات همه ی این سالها
    اصلا بدون این آرزو میشه زندگی کرد؟؟؟؟
    من خودمم به اجبار خانواده اومدم تجربی دوسش داشتم و دارم اما به خودم بود انتخابش نمیکردم یا نویسنده میشدم یا ویلنیست فکرشم که بالای صحنه مینوازم حالم و دگرگون میکنه😄😄اما من مطمئنم که دندانپزشکی هم رشته ی منهههه 😎😎😎پزشکیم خوبه البته😊😊

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      سلام
      امیدوارم تا الان بهتر شده باشی.

      و امیدوارم به رؤیاهات برسی.
      البته اگر به صلاحته.

      1. الهام

        سلام آقای دکتر ممنونم یه کم بهترم بله بهترین کار اطمینان کامل به خداوند و تلاش زیاده🌹🌹🌹🌹😊😊

  10. هادی

    سلام رفیق.

    بازم من اومدم.
    بزا اول راجب متن زیبات بگم.
    چقد این زیباست”از یک رشته واسه خودت بت نساز”.
    همیشه گفتم ک هم تعبیراتت و هم نگاهت ب اتفاقات و جریانات متفاوته و هم نگاهت ب کلمات و انتخابشون هنرمندانس.
    کنکور ی گام تو این دنیاس ک هرکی درست برش داره خب ی گام جلو میره؛ هرکیم ب هر دلیل نتونه ،خب فقط ی گامو تو این جهان بی کران از دست داده و خب کلی گام داره هنوز.
    بچه ها باور کنید اون لبخندی ک رو لباتونه خیلی مهم تر از فرم لباس کاریتونه.و اینکه هیچ وقت خودتونو با یکی ک اصلا در سطح شما نیس یا شما در سطح اون نیستید مقایسه نکیند.هر کسی تو صف خودش باید جلو بره.اینکه پسرخاله قراره پزشکی بخونه ربطی ب شما نداره ک قراره بری پرستاری. اون رقیباش، هم سطحاش و صفش جداس شما هم در همون رشته ،درجه و صف خودتو داری.پس فقط سعی کن تو صف خودت بری جلو و تو برنده ای.
    من از کنکورم راضی بودم ن اینکه عالی گامه رو برداشتم اما فک میکنم ک در سطح انچه ک بودم عمل کردم و جرعت لبخند زدن ب خودم رو دارم .مصطفی جان شما میگی جوری تلاش کن ک بعدا ای کاش نگی ولی منم میگم جوری تلاش کن ک بعدا بتونی از ته دل ب خودت لبخند بزنی.یه ایه تو یکی از سوره های کتاب بزرگ هدایت هس ک میگه تو رستاخیز همه حسرت میخورن.اونایی ک کم کاری کردن ب اینکه ای کاش خوبی میکردیم و اونایی ک خوبی داشتن میگن ک ای کاش بیشتر خوبی میکردیم .ب نظر من دنیا هم همینه.در تمام عرصه ها انسان کمال طلب سیر نمیشه و همیشه ای کاش توی وجودشه.حتی رتبه ۲هم میگه ای کاش فلان کارو میکردم رتبه ۱میشدم.و این وجود ماس.پس نترسیم از ای کاش.ولی جوری تلاش کنیم ک بتونیم بعدش از ته دل شاد باشیم.بخندیم.جوری تلاش کنیم ک بعد تمام شدنش بتونیم لبخند بزنیم.برنده کسیه ک بتونه ب خودش ب تلاشش لبخند بزنه و ادم برنده قبل از این خودشو جوری اماده میکنه ک بعد جرعت لبخند ب تصمیم و عملکرد خودش رو داشته باشه
    ببخش زیاد حرف میزنم.😉

    شادباشید😘

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      سلام هادی جانم
      خوش اومدی رفیق :))
      و مثل همیشه ممنونم از این همه لطفت.

      هادی برای بار چندم متنت رو خوندم.
      عالی نوشتی.
      یاد گرفتم که:
      نمی‌شه حسرت نداشت؛ همیشه همراهمون خواهد بود (إنّ الانسانَ لفی خسر.)
      ممنونم که نکتۀ به این قشنگی رو بهم یاد دادی :)
      خوشحالم رفیقمی :))

      پس بیا جوری زندگی کنیم که تهش رای باشیم از خودمون. لبخند بزنیم :)

      امیدوارم بهترین نتیجه رو در کنکور بگیری…

      بیشتر بنویس برام.
      فکرت رو دوست دارم.

  11. روژان

    چندین سال پیش من درگیر افسردگی شدیدی شدم و سعی کردم خودمو بکشم که نمردم متاسفانه اما آسیب دیدگی های زیادی برام پیش اومد .. بهم میگفتن خدا بهت رحم کرد و حتما یه دلیلی داشت که نمردی و برای یه هدفی خلق شدی ، این حرفا مثل فروغی بود که به وجود نیمه جون من تابونده شد و من دوباره واستادم و برای خودم هدف گذاری کردم تا بهشون برسم ولی بذار بگم با گذر این سه سال چیشد … هیچی !! من تمام این سه سال رو شکست خوردم از کنکور بگیر تا روابط اجتماعی و زندگی وهمه چی
    تا حالا شده تو زندگی خوده ماها که صدبار بگیم آره دیگه از هفته ی دیگه ورزش میکنیم رژیم میگیرم یا فلان کارو میکنم ولی هیچ وقت انجام ندادیم یا نصفه نیمه ول کردیم
    منم فهمیدم دیگه فرصت واسه کنکور دادن بسه
    به خودم سه سال مهلت دادم و تک تکشو گند زدم و ظاهرا بقیه مسیر زندگیمم به همین رواله
    شرمنده ی خانوادمم .. برای یه جوون سخت ترین چیز دیدن ناامید کردن امید خانوادشه که خدا سر کسی نیاره ولی من سر خودم آوردم این بلارو
    آدمایی مثل من بهتره نباشن تو این دنیا تا واژه هایی مثل موفقیت اراده و تلاش رو به لجن نکشن
    شما قلبت پاکه روحت مثل آینه شفافه برام دعا کن مرگم سریع و راحت باشه
    موفق باشی دوست خوبم حیف که دیگه مجالی نیست مطالب خوبتو دنبال کنم

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      روژان.

      امیدوارم باز هم بیای و بخونی.
      دارم برات می‌نویسم…

      شاید داری جایی دنبال موفقیت می‌گردی که خبری توش نیست برات.
      همین دیشب یکی از دوستانم از سحرخیزی می‌نالید و می‌گفت که: من نمی‌تونم و من شکست می‌خورم همیشه…

      بهش گفتم چرا دنبال چالش سحرخیزی هستی انقدر؟ برو یه چالش بهتر بذار واسه خودت تا بهت اثبات بشه که تو هم می‌تونی موفق بشی.
      اونم الان داره یه مسیر بهتر برای موفقیتش می‌چینه.

      به نظرم تو هم توی کنکور رو رد کن. برو یه جای دیگه دنبال موفقیت بگرد.

      جایی شنیدم که حدود ۳۰ نوع هوش داریم. که هر فرد با IQ معمولی، در ۴تا از اون هوش‌ها نخبه‌اس.
      یعنی قطعاً جایی هست که تو توش بهترین بشی.

      بگرد دنبالش.

      کم نیار.
      این زندگی همینه.
      پر از مشکله. برای همه.

      ولی باید ایستاد و با تمام نیرو جلو رفت.

      وایسا.

  12. مریم مهدی زاده

    کنکور واقعا ارزش اون حجم غصه و استرسو نداشت! شاید الان که به رشتم رسیدم دارم اینو میگم! اما پزشک نبودن! آدمو نمیکشه!! و به نظرم ادم باید بهترین خودش باشه! امیدوارم هممون چیزی باشیم که حال دلمونو واقعی خوب کنه!!!

    1. نویسنده
      پست
  13. نگین خاطره

    سلام اقای دکتر خسته نباشید
    بسیار قلم خوبی دارین و ادم دوست داره همش پستاتون رو بخونه..
    وقتی پستاتون رو میخونم انگیزه فوق العاده ای میگیرم ..خییلی خوبن خصوصا پست های مرتبط با دندون پزشکی ♥و این باعث میشه محکمتر بچسبم به درس و واسه هدفم بجنگم…ما کنکوریا رو هم از دعاتون محروم نکنین…
    به امید روزای خوب و اینده ای خوب تر…♡♥
    یاعلی.

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      سلام خانم نگین

      ممنونم از لطفتون و خوشحالم که خوشتون اومده :)

      امیدوارم نتیجۀ تلاش‌هاتون رو ببینید و همکار بشیم :)

      چشم. شما هم برای بنده دعا کنید.
      ممنون.

  14. یه رهگذر

    همیشه از بچگی عاشق پزشکی بودم اون ابهتی که این رشته داشت اون حس مهم بودن اون حس کمک کردن ریاضیم همیشه عالی بود واسه درس علوم باید وقت میزاشتم از رو بی علاقگی می خوندم اما مسئله حل کردن واسم کاری نداشت جزء شاگرد اولا بودم رسیدیم به انتخاب رشته با مخالفت پدر و مادرم و همه رفتم ریاضی به همه گفتم ریاضی رو بیشتر دوس دارم درست بود اما واقعیتش این بود عشق من به پزشکی توهمی یا واقعی از بچگی بود اما من از ترس پشت کنکور موندن از ترس قبول نشدن کنکور تجربی رفتم ریاضی چون همیشه فک می کردم اونایی که تجربی می خونن زرنگ تر و باهوش ترن بیشتر باید درس بخونن قبولیش سخت بود من تو خودم توان پشت کنکور بودنو اون همه درس خوندن نمیدیدم جزء اولا بودم اما با کم درس خوندن خلاصه سال کنکور گذشت و من با یه رتبه داغون دانشگاه سراسری همون رشته مهندسی مدنظر و انتخاب اولم قبول شدم اما از کنار علوم پزشکی رد میشدم حسرت می خوردم تو دلم خودمو بازنده میدیدم خودمو با تجربیا مقایسه میکردم که من در حد اونا نیستم تو دانشگا خیلی اکتیو بودم از ترم سه دیدم دیگه اینکاره نیستم قلبا دوسش ندارم از این رشته ارضا نمیشم دارم ادا درمیارم اما گفتن حیفه انصراف الان وقته از این شاخه به اون شاخه پریدن نیس تو دلم گفتم یه روزی پزشکی می خونم این که تموم شد بعد دکتراش دیدم تا لیسانسش به زور میرم هر روز برام خوندنش سخت تر میشد به زور درسا رو پاس کردم با یه ترم اضافه یه سال لنگ در هوا یه سال پی کاری که هیچ دوسش نداشتم گفتم الان وقتشه این حسرتو از رو دلم بردارم به خودم ثابت کنم منم می تونم و ضعیف تر از بچه های تجربی نیستم همه حمایتم کردن اما همه به خاطر درامدش نه نیت قلبیم که دنبال ثابت کردن خودم به خودم بودم شایدم جو جامعه ان حسو به من القا کرده بود شرو کردم سال اول شد ۵۰۰۰ منطقه ۳ باید می موندم پشت کنکور اما من دیگه انگیزه اول راهو نداشتم کم اوردم اما دیگه انتظار بقیه بود که باید ادامه میدادم خودم وسطا به خوندن پیراپزشکی راضی شده بودم با بی میلی موندم کنکور دوم ۱۰۰۰۰ و باز موندم با بی انگیزگی تمام امسال شد ۱۴۰۰۰ حالا من یه ادم بی انگیزه و بی هدف و ناامید و افسرده و داغون که هر روز حسرت عمرشو داره و راحت حرومش کرده من موندم و ارزوهای خانواده من موندم ارزوی همسر که زیر بار فشار کلی قسطه من موندم و یه زندگی مشترک که به خاطر کنکور هنوز شرو نشده من موندم و بی حوصلگی چه طور بقیه رو راضی کنم که منتظرن بگن دیدی نتونستی تو در حدش نبودی چه طور خودمو راضی کنم به خاطر تنبلی بگم من نیستم این کاره…می دونم رمان نوشتم شاید ثبت نشه هیچ خونده نشه اما چون تو این مسیر به علت روحیات منو استعداد من و انتظار مادی بقیه رسیدیم به دندون اینجا نوشتم می دونم هیچ کس نمی تونه کمکم کنه اما واقعا موندم هم تو رفتن هم تو نرفتن یه حسی که انگار هیچ حسی به چیزی نداری یا وقتی به یه رشته دیگه فک می کنی علاقه داری خودتو ملامت می کنی ک به خاطر فرار از واقعیت و عدم توانااییته نه می تونم روزی که با شوق از ته دلم این تصمیمو گرفتم فراموش کنم نه الان می تونم بعد این همه شکست و روند نزولی واسه ادامه دادن به خودم اعتماد کنم دیگه بعید می دونم واقعا ثبت شه

    1. نویسنده
      پست
      مصطفی قائمی

      آهای رهگذر
      سلام

      می‌دونی چیه!؟
      اون‌قدر تو سرمون خوندن که کنکور و کنکور و کنکور… که واقعاً باورمون شده! انگار تنها راه موفقیت در زندگی، اینه که بیایم و کنکور تجربی بدیم و بریم دکتر شیم.
      مسخره‌اس رهگذرخان.
      مسخره‌اس.
      کوچیکه. کمه. حقیره.

      چرا نباید موفقیت رو در ابعاد دیگۀ زندگی‌مون جست‌وجو کنیم؟!؟!؟!؟
      چرا؟

      اگر تونستی یک همسر خوب باشی، موفق شدی،
      اگر تونستی یه فرزند خوب تحویل آینده بدی، موفق شدی،
      اگر تونستی هر روزت رو با لبخند شروع کنی و با لبخند تموم، موفق شدی…

      چرا اینطوری فکر می‌کنی؟
      چرا اینطوری شدیم؟

      امید کو پس؟
      زندگی کجاست؟

      چرا خودمون رو درگیر این بازیِ مسخره کردیم؟
      کنکور!

      بیخیالش شو.
      ببین.
      بیخیالش شو.

      برو دنبال زندگی‌ت.
      به خدا که همه می‌تونن حداقل در یک زمینه موفق‌ترین باشن. ولی الان همه دنبال موفقیت در کنکورن.
      برو ببین کجای این دنیا جاته.
      کجا باید باشی.
      کجا باید بری و از جون مایه بذاری.
      اونجاست که موفقیت برات معنا پیدا می‌کنه. امیدوار می‌شی. لبخند میاد رو لبات. رضایت میاد سراغت.
      برو…
      نمون توی این بازی‌های حقیر.

      اگر نشد، فدای سرت.
      تلاش کن.
      ولی نه اینجا.
      برو بگرد ببین کجا باید باشی.

      و من می‌دونم که اگر واقعاً بخوای، پیداش می‌کنی و موفق می‌شی…

      امیدوارم بخونی متنمو.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *